De knuffel die zo nodig was …

𝑫𝒊𝒕 𝒘𝒊𝒍 𝒊𝒌 𝒕𝒐𝒄𝒉 𝒆𝒗𝒆𝒏 𝒎𝒆𝒕 𝒋𝒖𝒍𝒍𝒊𝒆 𝒅𝒆𝒍𝒆𝒏:

Vanochtend sprak ik een van mijn oude nagelklanten, en ze vertelde me dat haar man plotseling was overleden. Ze wilde me graag bellen om de uitvaart te regelen, maar haar schoondochter zei: "Je kunt haar toch niet midden in de nacht bellen?" Dus koos ze voor een bekendere organisatie om alles te regelen.

Alles werd prima verzorgd, maar toch miste ze iets belangrijks: de persoonlijke aanpak. Ze had behoefte aan een schouder om op uit te huilen, een knuffel, een arm om haar heen. Dat gemis voelde ze des te meer.

Wat ze niet wist, is dat ze nog kon overstappen, zelfs nadat er al wat in gang was gezet. Wat ze ook niet wist, is dat ze me wél midden in de nacht had kunnen bellen. Voor haar vind ik het echt sneu; ik had haar zo graag die schouder willen bieden, die knuffel willen geven.

Uiteraard heb ik dat vanochtend wel gedaan, en binnenkort ga ik even bij haar op de koffie, zodat ze haar verhaal kwijt kan en ik haar opnieuw die knuffel kan geven die ze zo nodig heeft.

Liefs,

Mirjam 💋